कोरोना एक अफवाच

          दिस पाक डोक्यावर यायची येळ झालिया परंतु ही बुरगांट काय उघडायचं नाव घेईना.आन तुम्ही मात्रूर घरातन हलीना झालाय हुई जनावर सोडायचा काय ईचार नाय व्हय त्याच् वरडन तर कानात शिरत कि नाय, आव उठाकी म्हणत मालकीण आली माझ्याकडे म्या मात्र कोपऱ्यात बसलू हुतू गार्टून ती म्हणायला लागली या पावसाच्या गांडीला बुळकी लागल्याय याचं काय दार लावायचं का? धड रफा-रफा ईऊन पाणी काढून जात बी नाहय, धड उघडत बी नाय. नुसतं बुळू-बुळू चालू झालय जनावरास बी हिंडू देत नाय, का माणसाला कुठला काम धंदा बघू देत नाय.हेला काडी मी लावली मालकिणीच तोंड सुरू हुतं म्या थांबवत म्हणलं अगं हौशे ती घोंगडं आण म्या त्याची ख्वाळ करून घितू. मला जरा जनावरं सोडू लाग मलाबी जनावरा आशी उपाशी ठिवून बसू वाढतय वय, अगं नुसती फिरवून तर आणली पाहिजेत कि नाय. आता तसं बघायला गेलं तर हे झिरमाट चालू हाय  म्हणल्यावर कुठलं जनावर तर हिंडणार हाईत. तु आपली जनावरांना घेऊन चल जरा पुढे त्या राम्याची म्या घेऊन आलू ग, त्यांन मला सांगून गेलाय त्याच्या पोरगीला बरं नाय  डाक्टरकड घिऊन गेलाय. पण तुम्ही म्हणताय घिऊन गेल्याती. पण त्या टिवीला रोज बोबंलतय की करुणा वाढतुया कुणी घराबाहीर फिरू नका आन सगळा देश बंद केलाय म्हण त्या मोदींन आण भाऊजी येडबिड हाईत का त्यांनासनी माहित नव्हतं, का उगीच हेलपाटा मारून येतील. या रोगाच  दार मी लिपल शेणा-मातीन माणसाचे जिणे मुश्कील केलय या रोगान, कुठल्या ताटीवाल्यान हि आजार फिरवला कुणास ठाऊक तिच कसा मेला नाय. दार झाकल मी तेच, हिकड  कुरूणा फसरवलाय. म्या म्हणल अंग सगळ बंद नाय गं केल. दवाखान उघडा ठेवत्यात दवाखान बंद ठेवत नायत हे बंद माणसांना जगण्यासाठी केलय जर माणसच मरत असतील तर हे बंद काय कामाचा म्हणून का नाय दवाखान उघड हाईत आन पोरगी चार दिस झालं अंथरुणावरण उठली नाही. पाऊसबी उघडीना झालाय तरीबी राम्या असल्या पावसात डाक्टरकड गेलाय लवकर ईतू म्हणलाय त्याला तर काय हौस हाय व्हय. म्या सांगून राम्याच्या वाड्यात जाऊन जनावर बाहीर काढायला लागलू  वयनी बाहीर आली मग करड-कोकरी मिळवून जनावर बाहीर घिऊन म्या माझ्या जनावरासंग सगळी जनावर मिसळून हिडवायला गेलू. थंडी वाजत हुती पण आता कुणाला सांगायच ही पाऊसबी उघडणा झालता या असल्या पाऊसान माणसे किती थंडी ताप येऊन पडत्यात. पण काय करायच काय शेवटी इलाज नव्हता आमचं काय बी हुईल, पण जनावरासना खायला कुठलं मिळणार काय हात पाय आहेत की काय त्यला जाऊन खायला. जनावर बी जरा उभी रायची झड आली की आणि कमी झाली की हिंडायची असं दिवसभर सुरू व्हुत. सानच्याला राम्या आला तव्हा हि झिरमाट जरा कमी झालं हुत. मग काय जरा बरं वाटायला लागलं ह्या बारीक धुव्यान निम्मा-आर्धा वला झालू, गार वारा अंग हालवत हुत. म्या त्याला जनावराकड लावून घरी गेलू जरा बायकूला गरम गरम माडग करायला लाऊन माडग्यावर ताव मारला. आमच माडग म्हणजी सगळ्या आजारावर रामबाण इलाज तवर जनावर बी आली टाईमींग झालं हुतं ह्या माडग्यान अंगात जरा तर-तरी आली हुती. 

        जनावरांचा संगीत सुरु आणि त्यामध्ये करड-कुकरी बी त्याच ब्या-ब्या सुरू हुत. त्यांची तोंडं पहिली गप केली पाहिजील तीभी भुक्यालीत म्यान  मालकिणीन करड मिळवून वाड्यात जनावराना वैरण काडी करून बसलू. मग जरा हायसं वाटलं नाय तर दिवसभर सारखा या पावसान उपदिस दिलाय काय कराव माणसाला बी आणि जनावरास बी जगू देत नाय हि पाऊस. राम्या बी जनावर कोडून आला बोलत बसायला म्या ईचारलं आर काय झालं पोरीला आता बरं वाटतंय का? डाक्टर काय म्हणला. राम्या बोलायला लागला लय हारामी झालेत डाक्टर लोक माझ्या पोरीचा कोरूना टेस्ट करूया म्हणायला लागला हुता. म्या म्हणलं तुम्ही फक्त येकच सुई मारा सर्दी तापाची आणि गोळ्या द्या. आमच्या डोंगरात कुठन कुरुणा आलाय साहीब तरीबी गडी म्हणाला, आम्हाला काय नाय हो उद्या तुम्हाला आजार (कोरणा) झाल्यावर कळल, म्या म्हणल आम्ही हाय निस्तरायला तुम्ही काय बी या डोसक्यात घालू नका बघा. आमच्या डोंगरात कुणीबी इत नाय अन तिथं कुठला कुरुणा त्याला काय डोंगरात यायची हाऊस हाय हुई सिटी सोडून डोंगरात काय काम हाय, तवर पोरीला बोलला बाळ जरा या दवाखान्याला येडामार म्या लगीच वळखल याच पुढच काय निवीजन हाय. म्या सोनीला सांगितलं तू गप बस नकू चालू मला ठावूक हाय हि डाक्टर दम भरतुया का पाहतूया. अहो माणूस बरं नसल्यावर काय खात नाय, त्याला काय खाऊ वाटत नाय खाल्ल्यावर उलट्या हुत्यात असं हुतय. मग पोटात काय अन्नाचा कण नाय चार दिस अथूरनाथ पडून हाय तेला जरा चालायला लावल्यावर धाप भरणार नाय हुई. उगीच काहीतरी पिढा डॉक्टर साहीब माग लावू नका म्हणून म्या जरा बोललू तर गडी माझ्यावर बिघडला लईच तापला. 

       मला म्हणायला लागला डाक्टर तुम्ही हाय की मी हाय मला कळत का तुम्हास्नी कळतय, मी इथं कशाला बसलूया? म्या म्हणलं डाक्टर साहेब मी लय काय तुम्हाला तडंत बसत नाय म्या काय त्यासाठी आलू नाय बघा. आमच्या डोंगरात कोरूना नाय आन असल तर आम्ही बघून घेऊ तुम्ही फकस्त एक सुई मारा नाहीतर आम्ही जाऊ दुसरीकडं अव पण तसं नाय म्हणायला लागला त्याला म्या एक सांगितलं तुम्ही आमासनी असलं काय भ्या घालू नका म्हणजी कसं माहित हाय का ते बघा आपल्या भागात विषारी साप कमी आणि बिनविषारी साप जास्त हाईत. पण माणसं साप चावला या भीतीने अनेक जण मेलेली म्या बघितल्यात बिनविषारी साप चावल्यानंतर जास्त जखम हुती हे आम्हाला माहीत हाय. म्या पण अशी काही लोक पाहिलेत की साप उतरवला म्हणून व्यवस्थित हाईत. साप मंत्रांन उतरविला जातो अशी काय गावाकडं माणस हाईत. ईषारी साप जरी चावला तरी ईष चढत नाय का तर त्याला वाटतं माझा साप मंत्राने उतरला पण तसं काही होत नसतं. माणसाच्या मनातली भीती नाहीशी हुतीय आणि माणूस प्रतिकारशक्ती तयार करतुया, त्यामुळे  माणूस भेला की कामातन गेला असं हाय. तुम्ही आम्हाला आल्यापासून त्या कुरूणाच भ्या दाखवायला लागलाय बघा. मग म्या म्हणतुय तसं करा आणि जाऊद्या जनावराना कुण नाय. डाक्टर बोलला तुम्हाला एकाद केंद्र उघडून द्यायला पाहिजी म्हणजी माणसं दवाखान्याची पायरी चढणार नाईत अशी भिऊन मरणार नाईत. तुम्हाला आम्ही गुरु करून घेतले पाहिजेत असं झालं दिसभरात ते राम्या मला सांगत हुता. या दुनियेत आपलंच खरं करण्यासाठी माणूस लयच धडपड करतुया बर का हि मला आज चांगलंच समजलं बर का? त्या डॉक्टर संग बोलल्यावर कळल. 

       मालकिन स्वयंपाक करत आयकत बसली हुती म्या बी बसलू हुतू, तिने मग मधीच तोंड घातल आव भाऊजी तुम्ही आज ह्याना पण घिऊन जायला पाहिजी हुत.  तुम्ही त्या डाक्टरला कुरूणाच केला असता. मागच्या वर्षी आपण चारणीच्या रानात हुतू तवा तुम्ही दोघांनी त्या रघूतात्याच्या पोराला कस आजारी पाडलं हुत. आपल्या वाड्यापसन खाली वघळ हुती त्या वघळीत भुतं हाईत म्हणून ते बिचार आधी बिन भाषा जात हुतं, हिकड-तिकड परसाकड. पण तुम्ही त्याला भ्या, भुत सांगितल्यापसन जात नाय तिकड जायला किती भेतय ते तुम्ही पाहिलंय तुम्ही अन एक दिवशी तर नवालच किली तुम्ही कसं सांगितलं इथ बाय हाय बाळातीन तिच मुल आणि नवरा हाईत रातच्याला बारा वाजता फिरत्यात त्यांच्या वाटत आडवे गेल की काय खरं नाही; अन तसंच ते स्वप्नात पाहून रात्रीचा किती गोंधूळ घातला हुता. रातचंच उठल आन वरडायला लागल हुत, किती बरं नव्हतं तेव्हा त्या बाईला आणि बाबाला त्याचां उतार ठिवला तवा ते बिचार बर झालं. पण तिथं तसं काय हुतं का तुम्ही उगीच काय खोटं सांगून त्याला भ्या घातलं मसकरीत पुढे ती अपवाच उठवली तर पोर बी आजारी पडली, आपला वाडा उठवून पुढ जावं लागलं हुतं. अशा करामती तुम्ही करताय दोन-तीन बकरी पडली त्या बाय अन बाबाच्या नावानं ते जाऊद्या. पण आव रंगा भाऊजी धडधाकट गडी तो बी आजारी पडला त्या तुमच्या चेष्टेचा अफवेने. तुम्ही नुसतं मस्करी त्याला भ्या घातलं हुतं पण किती काय आणि काय केलं तेव्हा ती लोकं बरी झाली. पण तिथं तस काय भुतभीत नाय आणि काय बी नाय फक्त आफवाच हाय. पण गावातली लोक सुद्धा तिथ जायला भ्यायला लागली; आपलं हे असं झालेलं बघून अन तिथ कुठला वाडा बी बसत नाय. तिथ तुम्ही त्या रान मालकाचं अवघड करून आलाय, तसं या डाक्टर कड एकदा जावा आणि त्याला अद्दल घडवा की माणसांना कुरूणाच भ्या तर घडणार नाय त्याच्या भ्या न माणस झटका येऊन मरणार नाईत माणस कुरूणाच भ्या कमी आणि कुरूणा झालाय या भितीन लय मरायला लागल्यात. रोगापेक्षा भ्यान लयच माणस चालल्यात.  अंग बाई तसं काय नाय त्या डाक्टरची चुकी नाय ते बिचार बरोबर करतय माणसं भिली की ती ईषाणू तयार हुतूया. आपण म्हणतूया डोंगरावर  कुठला कोरोना हाय पण माणसं भिली की ते आपोआप ईषाणू तयार हुतूया. 

       आता उठलं का सुटलं त्या टीव्हीला आणि मोबीला कोरोना शिवाय नाव काढत नाय. आता ही कुरूणा आल्यापसन असा एक माणूस नाय की दिस नाय या दुनियेत रोज कुरूणा शब्द कानावर गेल्याशिवाय राहत नाय. दिवसातन चार-पाच येथे तर कुरूणा शब्द कानावर पडतुया. मग माणस त्या कुरूणाला ऐकूनच मरायला लागल्यात आपूण तर काय करणार सारखं कुरूणा-कुरूणाच माणसांची पाठ सोडीना झालाय, कुणाला फोन जरी लावला तर कुरूणाची ती बाय बडबडतीय. आपलच एक उदाहरण घ्या की कवट्याचा पावना शामराव त्याला डाक्टरन दवाखान्यात गेल्यावर पेशी वाढल्या म्हणून सांगितलं हुत आधी मग काय फरक पडला नाय म्हणून अजून ते गेलं त्या डाक्टरपशी तर त्यानं सांगितलं कुरूणाच चेक करायला, आणि त्या डॉक्टरच नाय ऐकून कसं चालणार कायमचा डाक्टर हाय त्याचा ते आजारी पडले की त्या डॉक्टर कडे जायचं म्हटल्यावर तेच ऐकून कुरुणा चेक केला तर त्याला कुरूणाच हाय म्हणून नेलं आन घरातल्या माणसांना डोक्याला ताप. त्यांची चेकिंग केली तर त्यांची लेक आलिया बाळातपणाला तिला आणि तिचा बारक पोरगा हाय त्याला कुरूणाच हाय म्हणून सांगितलं. अजून त्याच पोरगं,बायको आन दुसरी मुलगी त्यांना कुरूणा नाय म्हणून सांगितल सगळा हा खेळच कि म्हणायचा सगळे एका घरातली पण एकाला हाय दुसऱ्याला नाय हा "कुरूणाचा खेळ म्हणाव कि डाकटरचा देव जाणे" अस हाय. मग कसा ईश्वस ठिवायचा या कुरूणावर अन त्याला पांढर्या पेश्या वाढल्या म्हणून सांगितल हुतं आता कुरूणा म्हणून सांगितल तेच जर बिचार भेल असत आणि मला झालाय आता माझ्या घरातबी झालाय आता आपूण जगत नाय म्हणून जर हाबक खाल्ली तर मरतय की झटका येऊन कशाला जगतय. कुरुणा माणसाच्या मनावर एवढा बिभंवलाय की कुरोना झालेला माणूस जगतच नाय. दवाखान्यातील अवस्था पाहून आन टिव्हीवर ऐकून आलेल असतय ते आठवून, बघून झटक्यान मरतय माणूस अन कशाला मेला मन्ह तर कुरुणान अस म्हणतात अशी हाय कुरुणाची कहाणी बाबा. 

     शाम्या कडू धठ काळजाचा म्हणून ठिगलाय ?नायतर गेला असता कधीच वर त्याला,मी बोललू मोबीलवर काय भिऊ नकूस कायनाय हि सगळी अफवाच हाय म्हणून तेबी बिचार भेला नाय बघा. आता दवाखान्यातन बाहीर येऊन कामाला जातय आन कुठला कोरोना खरं म्हणजी माणसान भेला नाय कि कुठलाच आजार व्हत नाय. जरा काय कणकणी-बिनणी आली तर मांडग प्या अन ठणठणीत रहा असंच रहावं म्या म्हणील. कशाच काय माणसाला सगळच आजार हि भितीन, डोक्याला त्ररास करून घिऊन हुत्यात. साखर, झटका, ती कसली डीपी का बीपी हि सगळी आजारी पडण्याची कारण माणसाची भितीच हाय बाकी काय नाय. आपूण सुद्धा या कुरूणाला अफवाच समजून पुढ चाललू तर आपल्याला कधीच कुरूणाच नव्ह तर कुठलाच आजार हुणार नाय. फकस्त भ्या नाय माणूस भेला कि निम्मा मेल्या असतुया म्हणून सगळच आजार अफवाच समजायचं अन पुढ जायचं. 

      राम्या म्हणाला अर म्यातर एक अनुभव डोळ्यादेखत घेतलाय माझ्या पोराचाच की आपून रानात हूतू तवा तुला सांगितलं नाय हुई त्या काळ्या रानात भिलवडीच्या माळाला मेंढर बसली नव्हती व्हय. सोन्या झोपल हुतं निवांत पैकी आमचं जेवण सुरू हुतं म्या निम्न जेवण केलं हुतं तवर ते उठल आणि मोठ्यान वरडला काय चावल-काय चावलं म्या म्हणल काय झालं रं वरडायला पायाला काय चावल; म्या म्हणल मुगळा-बिंगळा नायतर पिसुळा चावला असल तवर  मालकीनीनं जवळ घिऊन मांडीवर झोपवल जेवान हुईस्तर; जेवण करुन झोपल हुत.      आम्ही जेवण करत हुतू तिथ मंगळ, तांबड्या मुग्यां लय दिसत हुत्या. म्या मालकीनला म्हणल लयच मुग्यां हाईत जरा दुसरीकड हातरु झोपुया पोरंगबी मुगळा म्हणल्यमुळ निवांत झोपल हुत. मालकीन तरीबी म्हणत हुती काय हाय तर नेमकं बघा मग जेवण झाल्यावर हातरून झाडलं तर मोठा लाठ ईचूं पडला खाली आणि माझ्या तोंडातून शब्द निघाला आरतेच्या मायला हि काय पिडा हे बायकुन आयकलंन मला विचारू लागली काय हाय वय, म्या लगीच डोसकं लढवून म्हटलं ही बघ मुगंळबी हायत अन तांबड्या मुंग्या बी हाईत. मग ती गप्प झाली कारण तिला जर माहित पडलं तर लईच कालवा करल म्हणून म्या काहीच बोललू नाय. पायानच चेगंरल त्याला अन हांथरुन झाडून बाजूला जरा हातरून झोपून टाकल. पण बायकुच्या मनातन शंका काय जात नव्हती मुग्यांला तुम्ही असं बोलणार नाय हे तिला फक्क माहीत हुतं म्या पोराला अर्ध्या-एक तासाने दोन येळा उठूवून विचारलं आता दुखतय का तर ते कवड नाय म्हणायचं. आता काय हुईत नाय, दुखतबी नाय. दोन-अडीच-तीन तास झाल तरी बी काय नाय झालं म्हणल्यावर मलाबी बरं वाटलं. पण मालकिणीच काय तिची शंका जास्त होत चालली हुती. 

       म्या त्याला उठवलेले तीन बघत हुती पण झोपेच सोंग घिऊन. मग माझा डोळा लागायला लागला तव्हर तिनं जागं करून ईचारलं खरं सांगा काय दिसलं हुतं तुमासनी कायज्ञदिसल व्हतं. मला झोपच येईना झाली या तुम्ही सारखं उठवून ईचारताय अगं काय नाय गं माझ्या राणीबाई अव सांगा मला माहित हाय तुम्ही मला सांगा असं लईच बायकू ईनव्हायला लागली. तव्हर पाटच्या कोंबड्यान बाग दिली ईंचु चावला हुता वाटतं रात्री आठ नऊच्या दरम्यान पण ते बघितल्यामुळे सारखीच भीती जरा हुतीच मनात आपला काळजाचा तुकडा हाय ना पण मला जरा धीर का आला माहितीय का की आम्ही जेवून आवरून अंथरून झाडाला गेलू तव्हर अर्धा-एक तास झाला हुता. जर ईचूं चढायचाच असता तर तव्हाच चढला असता. पण तसं कायबी झालं नव्हतं म्हणून म्या तुला सांगितलं नाय इंचू पडला हुता आंतुरुन झाडताना बायकू लगीच माझ्यावर रागाला आल. पोराला उठवू लागली म्या तिला सांगितलं तू गप्प बस नायतर मार खाशील काय सांगू नकू त्याला काय व्हत नाय. अगं माझ्या राणी तुझा एवढा माझाबी जिव हाय त्याच्यावर मलाबी काळजी नाय व्हय मग तुम्ही सांगितल का नाय. अग त्याला माहिती पडलं नाय म्हणून त्याला काय झालं नाय तू माहिती केल की त्याला भिऊन काय तर व्हायचं. मग त्याला इचारलं उठून कोंबड वरडलय तर आय्य मला झोपू दे कि गं म्या काय करायचं उठून असं बोलल्यावर तिला बरं वाटलं पण तिला विचूं सांगितल्यापासन तिच आग गरम व्हायला लागलं हुतं तापान भणभणायायला लागली हुती. 

       म्या तिला सांगितलं अगं माणसानं भेलकी त्ररास हुतूय पण नाय भेल की काय होत नाय. आम्ही दोघांनी रघुतात्याच्या पोराला भ्या दाखवलं हुतं तिथं काय हुतं का नुसत आम्ही दोघांनी पटवून सांगितलं अन ते येड त्यामुळे आजारी पडलं नाय भेल तर काय होत नाय आपल्याकड ईषारी साप चावला तर मंत्रान उतरवला म्हणत्यात. पण तसं काय नसतंय माणूस मनान चांगला राहिला मला काय व्हत नाय म्हटला की काय होत नाय बघ पोरान ईचूं बघितला पण नाय आपण चावला का नाय बघितला नाय फक्त तिथं हुता म्हणून तु लय ईचार करू नगच मग ती उठून गेली झाडपाला आणून लावला सकाळी तीन पण पोराला मुंगळा सांगितल्यामुळे कायच झालं नाय. पण बायकूला मात्र घाबरून कणकणी आली हुती पण पोराला यातल  कायच माहित नव्हतं त्यामुळ त्याला कायबी झालं नव्हतं असंच हाय माणूस भेला की कामात गेला "माणसाला एखाद्या गोष्टीची जास्त माहिती धोकादायक असत्या".

       आपल्या शिरवाळ गप्पा लयच चालू हाईत चला जेऊन झोपूया म्हणून उठला जेवलू आम्ही सगळीजण शेवटी काय माणसालाच कुरूणाची लयच माहिती मिळाली हाय काय-काय तरास झाल्यावर कुरूणा हुतूया म्हणून तोकानाय जरा काय झाल की कुरुणा वाटतुया. माणसानं कोरूना एक अफवाच म्हणून जगला तर कुरुणा कधी हुन गेला ती त्याची त्याला बी कळणार नाय. मग म्हणून कुरुणाला लय मनावर घ्यायचं नाय कुरुणाला लयच भ्यायच नाय. माणूस जर भेला तर कुरूणाच ईषाणू तयार हुईल तो कुरूणा झालेल्या माणसाच्या सहवासात नाय गेला तरी भितीन तयार हुईल कुरूणा ईषाणू? म्हणूनच कुरूणा हि एक अफवाच समजायचं अन जगायचं. 

        कोरोणा नव्हे सगळेच आजार हे अफवेमुळ फसरतात म्हणून कुरूणाच नव्हे सगळेच आजार अफवाच समजायचं अन पुढे पाय टाकायचा. 

  

               लेखक : सुरेश सिताबाई किसन सरगर

              मो. : 8605871150 / 9595279796

               शिवाजी विद्यापीठ कोल्हापूर MA 2 

            पत्ता घाटनांद्रे ता. कवठेमहांकाळ जि.सांगली